حرف های دلتنگی از زندگی در کولورادو
salam doostan, in roozha mashghoole asbab keshii hastam va tamarkoz baraye neveshtan nadaram, montazeram basheed ke bar migardam! Mahsa هفته ی پیش دنیا شاهد مراسم ازدواج شازاده ی انگلیسی و همسرش بود. مطمئنم خیلی از دختران چه خردسال و چه بزرگسال این مراسم رو با حسرتی خاص تماشا کردند. بچه ها مثل دختر خود من در حسرت شاهزاده شدن و به تخت نشستن و دختران بالغ در حسرت به تخت نشتن و شاهزاده شدن در کنار مردی که دوستش دارن! چه خوبه که هنوز میشه شاهد کامروایی افسانه ای و برآورده شدن آرزو های دور از دست بود. اما اگه کمی با نگاه دقیق تر به خودمون و دور و اطرافیان نگاه کنیم میتونیم شاهد به تخت نشستن خیلی ها باشیم! بچه که بودم پدرم شب ها برامون قصه تعریف میکرد. از قصه های صبحی و هزار و یکشب گرفته تا قصه هایی که منبع درست و درمونی نداشتن و هدفشون پند و عبرت گرفتن ما بچه های بازیگوش بود! روزی ،روزگاری، دلاکی بود مفلس و جوان .روزی دلاک مشغول شستن درویشی بود با خدا که شهرتی در آینده نگری داشت. دلاک رو به درویش کرد و پرسید که آینده برایش چه رقم زده؟ هربار که در زندگی سر شکوه و شکایتم باز میشه به یاد این قصه میفتم و به خودم میگم من امروز صاحب دو دختر ماهرو هستم و همسری مهربان و وفادار. جای شکایت نیست که من در حد خودم به تخت سلطنت نشسته ام و این تخت رو با دنیا عوض نمیکنم! تو این پشت کوه که من زندگی میکنم ما همچنان در انتظار بهار چه دلتنگ نشسه ایم. روزهای برفی یکی پس از دیگری میگذرند و دل بیقرار ما رو تنگ تر از روز قبل میکنند. میگن پدیده ی گرمایش زمین حقیقی است. سهم من از گرمایش زمین زمستان بی پایان است و انتظار بهار! چند روز پیش ایمیلی گرفتم که از وجود ماده ی مضری در شامپو و خمیر دندان هشدار میداد. این ماده ی شیمیایی در محصولات پاک کننده ی خانگی پیدا میشود و برای افزایش کف به شامپو و خمیر دندان اضافه میکنند که باعث ریزش مو و عوارض لثه میشود. آه ه ه ه ه ه ه ه!یادش بخیر اون روزگاران قدیم که مردم سرشون رو با صابون برگردون میشستن و یه خرمن مو داشتن. ماهی یک بار و یا دوبار در ماه گوشت بدون هورمون میخوردن و به سرطان سینه و پروستات مبتلا نمیشدن. غذاشونو با سبزیجات تازه و مواد طبیعی درست میکردن و به چاقی مفرط دچار نمیشدن که مجبور بشن انواع رژیم ها رو بگیرن و به بیماری های روحی و روانی ناشی از رژیم های غذایی دچار بشن. اضافه وزن جوان هارو به ترسی بدتر از مرگ دچار نمیکرد که دچار آنورکسیا بشن و از فرط نخوری بمیرن. یادش بخیر اون روز ها که زندگی ها ساده و بی ریا و سالم بود! آنهایی که (از ایران) رفته اند ایمیلشان را در حسرت نامه از آن هایی که مانده اند باز می کنند و از اینکه هیچ نامه ای ندارند کلافه می شوند. آنهایی که رفته اند منتظرند آنهایی که مانده اند برایشان نامه بنویسند. فکر می کنند که حالا که ازجریان زندگی آنهایی که مانده اند خارج شده اند انها باید تصمیم بگیرند که هنوز می خواهند به دوستیشان از دور ادامه بدهند یا نه. آن هایی که مانده اند در حسرت بی بی سی و صدای آمریکا بدون پارازیت کلافه می شوند و دائم پشت دیش هستند آنهایی که مانده اند می خواهند بروند. باید زندگی کردن را بیاموزیم این چندان به ماندن و رفتن ربطی ندارد . به امید با هم بودن و شاد بودن با عشق و دوستی سلامت و پایدار این روزها با داشتن دو تا بچه و برو و بیای پایان سال تحصیلی و برنامه های تابستانی و ..... احساس میکنم وقت آش پختن من و هالیسک والیسک کردن منه! و من یک مادر مفتخر بودم!
یکی از قصه هایی که پند هوشمندانه ای داشت از این قرار بود که:
درویش تفحصی کرد و گفت که دلاک بزودی به تخت خواهد نشست!
سالها گذشت تا اینکه روزگار درویش به شهر دلاک مفلس افتاد و قصد حمام کرد. در حمام به دلاک برخورد که جامه دار(؟) حمام شده و قلیان به دست پول مشتریان را میگرفت و جامه هایشان را تحویل میداد. دلاک درویش را بیاد آورد و گفت: درویش مرا بیاد داری؟ درویش گفت آری. دلاک گفت: تو گفتی من به تخت خواهم نشت اما من همچنان در این حمام کار میکنم. پس تو چه آینده نگری هستی؟
دویش گفت: آن روز که از من آینده ات را پرسیدی دلاک مفلسی بیش نبودی اما امروز داماد صاحب حمام هستی و بعد از وفات صاحب حمام تو مالک خواهی شد. امروز پشت دخل نشسته ای و به دلاکان فرمان میدهی. برای همچون تو مفلسی جامه داری به تخت نشستن است!
آنهایی که (در ایران ) مانده اند هر روز…نه…یکروز در میان ایمیلشان را چک می کنند و از اینکه نامه ای از انهایی که رفته اند ندارند کفرشان در میاید.
آنهایی که مانده اند منتظرند که انهایی که رفته اند برایشان نامه بنویسند .فکر می کنند شاید انهایی که رفته اند مدل زندگیشان را عوض کرده باشند و دیگر دوست نداشته باشند با آنهایی که مانده اند معاشرت کنند.
آنهایی که رفته ان همانطور که دارند یک غذای سر دستی درست می کنند تا تنهایی بخورند فکر می کنند آنهایی که مانده اند الان دارند دور هم قورمه سبزی با برنج زعفرانی می خورند و جمعشان جمع است و می گویند و می خندند.
آنهایی که مانده اند همان طور که دارند یک غذای سر دستی درست می کنند فکر می کنند آنهایی که رفته اند الان دارند با دوستان جدیدشان گل می گویند و گل میشنوند و از ان غذاهایی می خورند که توی کتاب های آشپزی عکسش هست.
آنهایی که رفته اند فکر می کنند آنهایی که مانده اند همه اش با هم بیرونند. کافی شاپ، لواسان، بام تهران و درکه می روند .خرید می روند…با هم کیف دنیا را می کنند و آنها را که ان گوشه دنیا تک افتاده اند فراموش کرده اند.
آنهایی که مانده اند فکر می کنند آنهایی که رفته اند همه اش بار و دیسکو می روند و خیلی بهشان خوش می گذرد و آنها را که توی این جهنم گیر افتاده اند فراموش کرده اند.
آنهایی که رفته اند می فهمند که هیچ کدام از ان مشروب ها باب طبعشان نیست و دلشان می خواهد یک چای دم کرده حسابی بخورند.
آنهایی که مانده اند دلشان می خواهد بروند یکبار هم که شده بروند یک مغازه ای که از سر تا تهش مشروب باشد که بتوانند هر چیزی را می خواهند انتخاب کنند.
آنهایی که رفته اند همانطور که توی صف اداره پلیس برای کارت اقامتشان ایستاده اند و می بینند که پلیس با باتوم خارجی ها را هل می دهد فکر می کنند که آن جهنمی که تویش بودند حداقل کشور خودشان بود..
آنهایی که مانده اند همانطور که گشت ارشاد با باتوم دختر ها را سوار ماشین می کنند فکر می کنند که آنهایی که رفته اند الان مثل آدم های محترم می روند به یک اداره مرتب و کارت اقامتشان را تحویل می گیرند.
آنهایی که مانده اند فکر می کنند آنهایی که رفته اند حق ندارند هیچ اظهار نظری در هیچ موردی بکنند چون دارند انور حال می کنند و فورا یک قلم برمی دارند و اسم انوری ها را خط می زنند.
آنهایی که رفته اند هی با شوق بیانیه ها را امضا می کنند و می خواهند خودشان را به جریان سیاسی کشوری که تویش نیستند بچسبانند.
آنهایی که رفته اند پای اینترنت، دنبال شبکه 3 و فوتبال با گزارش عادل یا سریالهای ایرانی و اخبارهایی با کلام پارسی و ایرانی هستند
آنهایی که رفته اند می خواهند بر گردند.
آنهایی که مانده اند از آن طرف مدینه فاضله می سازند.
آنهایی که رفته اند به کشورشان با حسرت فکر می کنند.
اما هم آنهایی که رفته اند و هم آنهایی که مانده اند در یک چیز مشترکند :
آنهایی که رفته اند احساس تنهایی می کنند. آنهایی که مانده اند هم احساس تنهایی می کنند
دختر پادشاه ندیمه اش را فرستاد تا ماجرا را جویا شود. سپس برای پاداش، تمام ندیمه ها و غلامانش را فرمان داد تا پنبه های زن را برایش بریسند تا شوهرش او را طلاق ندهد.
قصه ی ما به سر رسید، کلاغه به خونه ش نرسید!
| Design By : Night Melody |
این روز ها همه چیز الکترونیکی و قرن بیست و یکمی شده حتی سنگ صبور که سال ها پیش از این تنها شنونده ی درد دل ها بود!
پيوندهاي روزانه
